Ο Υπογιο-ληστής
«Μετρημένο τόπο έχουν οι σοφοί Και στα παιδιά δοσμένος είναι ο ίδιος αλλ’ Απέραντος!» Οδυσσέας Ελύτης Είναι πάντα τουλάχιστον γοητευτικός…
Σκέψη, λέξη, τέρψη…
Εδώ προστίθενται σταδιακά οι επιφυλλίδες που έχω γράψει – με ποικιλία θεματικών – και έχουν δημοσιευτεί τα τελευταία χρόνια στις εφημερίδες
«Εμπρός» της Ξάνθης και «Λακωνικός Τύπος» της Σπάρτης.
Τυφλό αλλά Ελεύθερο
«Πάντα εμείς το φως κι η σκιά Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο… Πάντα εσύ το…
Το Ματωμένο Σανδάλι της Βουλής
«Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν τα κυνηγά Πάντα πάντα θα ‘ναι αργά δεύτερη ζωή δεν έχει» Οδυσσέας…
Κρυμμένοι Θάνατοι στο Φως
«… το βαθύτερο νόημα ενός ταπεινού Παραδείσου, που είναι ο αληθινός μας εαυτός, το δίκιο μας, η ελευθερία μας, ο…
Εξημέρωση Εντός
«Είπα θα φύγω. Τώρα. Μ’ ό,τι να ‘ναι… Βαθιά στο χώμα και βαθιά στο σώμα μου θα πάω να βρω…
Οπού να το Καταλάβουν Όλοι
«Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές είναι γιατί τ’ ακούς γλυκότερα…» Γιώργος Σεφέρης Τα μπουλούκια των μαστόρων της…
Μην Είναι τα Βουνά;
«… νιώθω για σε, πατρίδα μου, στα σπλάχνα χαλασμό» Αριστοτέλης Βαλαωρίτης Πολλοί θέλουν αυτήν την περίοδο… να πάρουν τα βουνά….
Εμβόλιο Τέχνης
«Προσωπικά νιώθω σαν αποπλανημένο κυπαρίσσι που δεν του ‘μεινε καν μια πλάκα τάφου μόνο άδεια οικόπεδα κοτρόνια μάντρες» Οδυσσέας Ελύτης…
Μαύρο και Άσπρο, Όχι Γκρι
«Τίποτα δεν αρμόζει στις μέρες μας κι επιπλέον συμβαίνει να ‘μαι λυπημένη» Οδυσσέας Ελύτης Το γκρι φαντάζει ως χρώμα ουδέτερο….
Η Ορχήστρα του Τιτανικού
«… τεντώνεται από τ’ άστρα ο λώρος να κοπεί και χάνεσαι…» Οδυσσέας Ελύτης Το πλοίο που έγινε σύμβολο της ανθρώπινης…
Έτος Συγ-κίνησης
«…εκεί που δυο φίλοι μιλούν ή και σωπαίνουν – προπαντός τότε – τρίτο τίποτα δε χωρεί» Οδυσσέας Ελύτης Η μοίρα…
Όταν Ξενάγησα τη Γιαγιά μου στη Βαμβακού
Ανταπόκριση από τη Βαμβακού, έναν χρόνο πριν… Η γιαγιά μου η συνονόματη πέθανε το 2006, η άλλη μου γιαγιά το…
Το Μπερεκέτι του Σπιτιού
«Το σπίτι, ας του νοθέψανε το σχήμα και το χρώμα· και ανόθευτο και αχάλαστο, και με προσμένει ακόμα… Το σπίτι…
Κραυγή Αγαλμάτων
«Αυτόν τον κόσμο τον καλό άλλοι τον καρτεράνε σκέψου, φίλε μου, την ώρα που θα φεύγεις» Βασίλης Ανδρεόπουλος «Έμεινε άγαλμα!»….
Ερωτικά και Ποιητικά
«Έχω κάτι να πω διάφανο κι ακατάληπτο Σαν κελαηδητό σε ώρα πολέμου» Οδυσσέας Ελύτης Μερικά από τα σπουδαιότερα και διασημότερα…
Εξολοθρευτής της Ανυπαρξίας
«Να μην πιστεύετε τα ωραία λόγια… Να βάζετε το μυαλό σας να δουλεύει… Να μάθετε να υποκρίνεστε τους υπάκουους και…
Το Δύσκολο Τελειώνει Εύκολα
«… έργο μικρό και μεγάλο δεν υπάρχει, κι ένα χαλίκι ν’ αρμολοήσεις σ’ έναν ετοιμόρροπο τοίχο είναι σα να στερεώνεις…
Ησυχία και Φτώχεια
«Τώρα γυρεύω λίγη ησυχία θα μου ‘φτανε μια καλύβα σ’ ένα λόφο ή σε μια ακρογιαλιά» Γιώργος Σεφέρης Τι να…
Παππούς από Δρυ
«Κείνοι που επράξαν το κακό – τους πήρε μαύρο σύγνεφο Ζωή δεν είχαν πίσω τους μ’ έλατα και με κρύα…
Για μια Θρυλική Επέτειο
«Θρυλική θα μείνει στους μεταγενέστερους η μέρα που κανείς δεν είπε να βαρυγκομήσει αλλ’ οργιές ανοιχτά στα φυλλώματα φέγγανε…» Οδυσσέας…
Μάθε, παιδί μου… Καραγκιόζη!
«ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ ο πικρός και ο μόνος ο από πριν χαμένος εσύ να ‘σαι Ποιητής που δουλεύει το μαχαίρι στο…
Χάρμα και Άχθος
«Φύγανε φύγανε ο Ιούλιος με το φωτεινό πουκάμισο και ο Αύγουστος ο πέτρινος με τα μικρά του ανώμαλα σκαλιά» Οδυσσέας…
Πάρκο Ονείρων Καραγκιόζη
«…η μνήμη καίει άκαυτη βάτος. Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω» Οδυσσέας Ελύτης Η μνήμη…
Γιατί ο Καραγκιόζης
«Το στόμα που είναι δαίμονας μιλιά κρατήρας» Οδυσσέας Ελύτης Τι δουλειά έχει ο Καραγκιόζης στο Ελληνικό Ιωαννίνων το 2020, σε…
Τα Παιδία Δεν παίζει
«Ένα καυκί καμπάνας γυάλινης για τους κουφούς που ντύνουν με φελλό την πιο βαριά τους κούκλα» Οδυσσέας Ελύτης Όλο και…
Η Φωνή της Φωτιάς
«Με τι πέτρες με τι αίμα και τι σίδερο Και τι φωτιά είμαστε καμωμένοι» Οδυσσέας Ελύτης Γιατί άραγε ένας άνθρωπος…
Στα Χωράφια του Κόσμου
«Εδώ, στο χώμα ρίζωσε μια στέρνα» Γ. Σεφέρης Η ευλογημένη γη σ’ αυτήν την γωνιά του κόσμου, όταν την δουλεύεις,…
Βουτιά στο Ανθρωπό-καινο
«Έξοδος στην υπαίθρια λευτεριά των κρίνων» Οδυσσέας Ελύτης Ποτέ δεν μπορούσα να συγκρατήσω σε ποια γεωλογική περίοδο, σε ποιο -καινο…
Η Πρώτη Βουτιά
«Δίνει βουτιά στα κύματα και χάνεταιξανανεβαίνει κι απ’ τη βάρκα πιάνεται» Οδυσσέας Ελύτης Πρώτη φορά σε αρχαιολογικό χώρο μετά την…
Ανοιχτές Πληγές
«Μίλησέ μου• αλλά μίλησέ μου για δάκρυα» Οδυσσέας Ελύτης Δεν μπορώ να μιλήσω, γι’ αυτό που θέλω, γι’ αυτό που…
Θεματικές άρθρων
Βαμβακού Ελληνικό Θράκη Καραγκιόζης Ξάνθη Πρωτοχρονιά Χριστούγεννα αρχαιολογία γιορτές επικαιρότητα θέατρο ιστορία κορονοϊός λογοτεχνία μουσική ξεναγήσεις παιδιά παραμύθια περιβάλλον ποίηση τέχνη
Η έκδοση
Μερικά από τα άρθρα μου έχουν εκδοθεί στη συλλογική έκδοση «Σκέψη, λέξη, τέρψη. Από την επιφυλλίδα στο βιβλίο» (Ακαδημία Ποίησης και Παραμυθιού, 2024), με την οικονομική επιχορήγηση του Υπουργείου Πολιτισμού. Αν ενδιαφέρεστε να την προμηθευτείτε, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μου.
Γράφω, για να…
Αρκετά χρόνια πέρασαν από τα μαθήματα αρθογραφίας με τον Δημήτρη Αβούρη και από τότε που έστειλα το πρώτο κείμενό μου σε εφημερίδα και δημοσιεύτηκε. Χαρά αλλά και απορία: γιατί κάποιος να διαβάσει τις σκέψεις μου; Γιατί να αφορούν κι άλλους εκτός από μένα;
Τα θέματα που με απασχολούν ποικίλα: ένα βιβλίο ή ένα γεγονός που με συντάραξε, ένας στίχος ποιητή που με ταξίδεψε και με συγκίνησε, μια απορία ή μια σκέψη παιδιών που με έκανε να αναθεωρήσω ιδέες και απόψεις, ένα μνημείο του πολιτισμού μας που γνώρισα λίγο καλύτερα γράφοντας για αυτό και τις ανθρώπινες ιστορίες που κρύβει, ο Καραγκιόζης που έχει μπει μες στο σπίτι μου εδώ και χρόνια, κουβαλώντας με το μακρύ του χέρι άπειρα αγαθά κι όλες τις τέχνες.
Ο λόγος με τον οποίο γράφω ευελπιστώ να είναι απλός και γοητευτικός. Όπως ο λόγος της γιαγιάς, όταν αφηγείται στα εγγόνια της. Όπως θα μιλούσα εγώ στη γιαγιά μου, για να της μεταφέρω κάτι που δεν έτυχε να ακούσει στα 2-3 χρόνια δημοτικού σχολείου που πήγε. Όπως θα μιλούσα στους επισκέπτες που ξεναγώ, με εικόνες, με βιώματα ανθρώπων με τους οποίους θα μπορούσαν να ταυτιστούν.
Ο λόγος με τον οποίο γράφω έχει ως αφορμή και οδηγό στίχους ποιητών ή λόγια από ένα βιβλίο ή μια φράση από το στόμα ενός αγνώστου ή γνωστού. Κι όλα αυτά σχετίζονται με τον λόγο για τον οποίο γράφω.
Γράφω, για να σταθώ, να ακούσω και να διυλίσω μέσα μου ό,τι ξεφεύγει μέσα από τα δάχτυλά μου στους ξέφρενους καιρούς που ζούμε. Γράφω, για να κρατήσω μέσα μου και στο χαρτί μπροστά μου συναισθήματα, σκέψεις, διαβάσματα, εμπειρίες που με κάνουν να νιώθω άνθρωπος.
Άνθρωπος όχι μόνο στα λόγια αλλά και στις πράξεις.
Γιατί όταν οι σκέψεις και τα λόγια αποτυπωθούν και στο χαρτί, σε δύο φιλόξενες και ιστορικές εφημερίδες όπως η «Εμπρός» της Ξάνθης και ο «Λακωνικός Τύπος» της Σπάρτης ή στο περιοδικό του Πανελλήνιου Σωματείου Θεάτρου Σκιών με τον εύγλωττο τίτλο «Ο Καραγκιόζης μας», αυτές οι σκέψεις και τα λόγια καθορίζουν σιγά-σιγά την καθημερινότητα, την εμπλουτίζουν και την κατευθύνουν σε όμορφα και εν τέλει νέα μονοπάτια.
Εκεί που πάτησαν ιερά τέρατα του ελληνικού λόγου, εκεί θέλω να περπατήσω κι εγώ. Κι ας είναι μπουσουλώντας, ας είναι ακροπατώντας.
Έτσι όπως με ταξίδεψαν και με πλούτισαν κείμενα άλλων, από ένα παραμύθι ως ένα δοκίμιο, από ένα δημοτικό τραγούδι ως ένα επιστημονικό άρθρο, από μια βιογραφία ως ένα θεατρικό κείμενο, ευελπιστώ τα κείμενα που θα βρίσκετε εδώ να σας ταξιδέψουν.
Όχι μόνο στις περιόδους που γράφτηκαν και αφορούν κυρίως, αλλά και σε άλλες εποχές και άλλες ιστορίες, βαθιά ανθρώπινες.
Γράφω εκείνα που θα ήθελα να διαβάσω. Γράφω, γιατί αυτό είναι το όπλο μου.
Γράφω, για να χαράξω στο χαρτί τατουάζ την αλήθεια μου που σβήνουν.
Γράφω, γιατί η αντίπαλη όχθη βάζει τους κανόνες, ξέρει τα κόλπα και σημαδεύει τα χαρτιά του παιχνιδιού.
Νατάσα Μιχαηλίδου