“Thank you for the music, the songs I’m singing
Thanks for all the joy they’re bringing
Who can live without it?
I ask in all honesty What would life be?
Without a song or a dance, what are we?”
Björn Ulvaeus, Benny Andersson (ABBA)
Ένα ακόμα Φεστιβάλ Μουσικών Σχολείων Ξάνθης ανήκει πια στην ιστορία… Οι πολλοί άνθρωποι που δούλεψαν γι’ αυτό, επαγγελματικά, εθελοντικά, ως μαθητές και μαθήτριες, έχουν γυρίσει πια στην καθημερινότητά τους, με την πολύτιμη ανάμνηση μέσα τους ενός ακόμα επιτυχημένου Φεστιβάλ.
Τι σημαίνει όμως ένα επιτυχημένο Φεστιβάλ; Σίγουρα είναι μια διοργάνωση που δούλεψε για την επίτευξη του στόχου του. Να φέρει δηλαδή μαθητές και μαθήτριες Μουσικών Σχολείων της χώρας, και όχι μόνο, πιο κοντά στη συνεχή επικοινωνία με μουσικές του κόσμου, με τεχνικές και ανθρώπους που τις πρεσβεύουν και δουλεύουν καθημερινά κι επίπονα γι’ αυτές.
Να κάνει επίσης εφήβους να δουλέψουν, επίπονα κι επίμονα, τις μέρες του Φεστιβάλ και όχι μόνο, για τον δικό τους σκοπό. Για να σταθούν μπροστά σε αγνώστους και γνωστούς, γονείς, φίλους και άλλους και να παρουσιάσουν τον κόπο και τον τρόπο τους με τη μουσική.
Πόσο πολύτιμο!
Να κάνει ακόμα τους γονείς των εφήβων να σταθούν μπροστά στα παιδιά τους και να τα δουν, να τα καμαρώσουν, όπως στέκονται, με το ένα πόδι στην εφηβεία και με το άλλο να τρέχει προς την ενήλικη, ανεξάρτητη ζωή.
Οι στιγμές ηρεμίας και αληθινής σύνδεσης γίνονται ίσως πιο δύσκολες από παλιότερα, όταν είσαι με εφήβους. Γι’ αυτό είναι ακόμα πιο πολύτιμο όταν – ως ενήλικας – σταματάς να μιλάς κι αρχίζεις να ακούς, να τους ακούς, να τις βλέπεις, να τους χαίρεσαι! Πώς ντύνονται, πώς ετοιμάζονται, πώς στέκονται, πώς χαίρονται, πώς μοιράζονται, πώς μαθαίνουν… Κι ας φαίνονται ή κι ας είναι κάποια από αυτά διαφορετικά από τη δική μας εποχή!
Πολύτιμο κι όταν βλέπουν άλλους ενήλικες-πρότυπα γι’ αυτούς! Όπως τον κύριο Τρακάκη, που στην εναρκτήρια συναυλία του φετινού Φεστιβάλ φόρεσε – χωρίς φόβο και πάθος αλλά με τη χαρά μικρού παιδιού – τη μάσκα του Darth Vader, για να διευθύνει έτσι το μουσικό κομμάτι από την ταινία «Ο πόλεμος των άστρων»!
Σήμερα και σε αυτήν τη χώρα, όπου άλλοι «ενήλικες» μας κοροϊδεύουν καθημερινά, με ψεύτικα πτυχία, ψεύτικα νέα και χωρίς κάποια σοβαρή τιμωρία, σήμερα που «Άρειοι» βάζουν τη δικαιοσύνη στον πάγο, για χάρη κυβερνήσεων και συμφερόντων, τα παιδιά που συμμετείχαν και σε αυτό το Φεστιβάλ ξέρουν βιωματικά πως τουλάχιστον στη μουσική δεν μπορείς να κρυφτείς.
Δεν μπορείς να το παίζεις βιρτουόζος χωρίς σκληρή δουλειά, δεν μπορείς να σταθείς μπροστά στο κοινό και να παρουσιάσεις έναν καινούριο σου εαυτό χωρίς εντατικά μαθήματα, δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα μια «πόλις ονείρων» αν δε βγει ο καθένας και η καθεμιά μας μπροστά, να ψάξει και να πει μια νέα αλήθεια, σαν τραγούδι.
Γι’ αυτό, Φεστιβάλ Μουσικών Σχολείων, ευχαριστούμε για τη μουσική! Και όχι μόνο…
Νατάσα Μιχαηλίδου, αρχαιολόγος-μουσειολόγος-ξεναγός