«... στην κορφή θ’ ανεβούμε να βρούμε μια Ρήγισσα ονείρου.
Μαλαματένιοι αργαλειοί. Της Παράδοσης αχνοϋφαίνει
κι αργοκεντά τα μαγνάδια· στο πλάι της ο ασώπαστος ρήγας,
το Παραμύθι, απ’ το αίμα της αίμα, αδερφούλης της κι άντρας·
νά το Τραγούδι, ρηγόπουλο, αϊτού κι αηδονιού μαζί πλάσμα»
Κωστής Παλαμάς
Από ποιον να έμαθε την τέχνη της η Βασίλισσα; Πόσο να κόπιασε για να φτάσει να πάρει τον τίτλο Ρήγισσα του ονείρου; Τι πόθους, πάθη κι όνειρα να έβαλε στα σχέδιά της; Με τι κεντίδια να έπλεξε τον λόγο της, με πόσα τη σιωπή της;
Δίπλα της ο Ρήγας, ο ασώπαστος, το Παραμύθι. Αυτός που δε σίγησε στις ψυχές και στα χείλια των ανθρώπων, κι όχι μόνο των παιδιών, για χιλιάδες χρόνια. Δε σταμάτησε να παίρνει το απλό και το σοφό, την απορία και την ανάγκη, να τα συνταιριάζει και να τα δραματοποιεί, για να φέρνει την κάθαρση και την ζωοδότρα φαντασία στον καθένα, μικρό ή μεγάλο.
Παιδί της Ρήγισσας του ονείρου και του Ρήγα των Παραμυθιών το Τραγούδι. Ποιο άλλο τραγούδι, αν όχι το παραδοσιακό; Ποιος στίχος αν όχι αυτός που ξεπήδησε απ’ τα δάση, τα βουνά και τους κάμπους αυτού του τόπου;
Ποιος άλλος αν όχι «…ο λεβέντης στίχος που ακέριο το Γένος χωράει στα δεκαπέντε φτερά του…» (Κ. Παλαμάς);
Στην ταινία του Νίκου Καλογερόπουλου «Οι ιππείς της Πύλου» ένας χρεωμένος ηθοποιός φεύγει απ’ την Αθήνα και ψάχνει σ’ ένα μέρος κοντά στη φύση να βρει τον δρόμο του που έχασε. Εκεί πετυχαίνει έναν τρελό κι ακούει εμβρόντητος να του λέει:
«Άμα δεν ξέρεις πού πας, γύρνα πίσω!»
Πού αλλού να γυρίσουμε, πού να στραφούμε πρώτα παρά στη νεοελληνική μας παράδοση; Πού αλλού να πατήσουμε, πιο στέρεα; Όχι για να βαλτώσουμε εκεί, αλλά για να πάρουμε φόρα. Φόρα για την επόμενη κορυφή.
«Και θα περάσουμε σ’ άλλη Κορφή, και σ’ αυτή θα δεχτεί μας
ο ήρωας Ατρόμητος…» (Κ. Παλαμάς)
Σ’ αυτά που πιο κοντά μας τα νιώθουμε, ποιος θα μπορούσε καλύτερα να διεκδικήσει τον τίτλο του ατρόμητου ήρωα; Ποιος άλλος από έναν καμπούρη που παρ’ όλες τις δυσκολίες (ή εξαιτίας τους;) δε σταματά, συνεχίζει απ’ την αιώνια παράγκα του να μιλάει, να μας σκουντάει και να μας κλείνει το μάτι;
Ποιος θα μπορούσε να μπει πιο άνετα στην υπηρεσία του Ρήγα, της Ρήγισσας και του Ρηγόπουλου; Ως τρελός ή σοφός, θα μπορούσε να καταφέρει τελικά και τους τρεις να δουλέψουν γι’ αυτόν: η Παράδοση, το Παραμύθι, το Τραγούδι.
Κι ο Καραγκιόζης εκεί μαζί τους, από κοντά, να μας προσκαλεί – για τι άλλο; – να σκαρφαλώσουμε στην καμπούρα του, στην κορφή του ονείρου, που με τον θαυματουργό του τρόπο την μετατρέπει στην πιο υψηλή ανθρώπινη κορφή, την κορυφή του γέλιου!
Καλές κι Ευλογημένες Γιορτές!
Νατάσα Μιχαηλίδου, αρχαιολόγος-μουσειολόγος-ξεναγός